Jak tanio urządzić mieszkanie
Ostatnio pomagałam przy urządzaniu przedpokoju w wąskim korytarzu. Okno tam było małe, ale bez firan wyglądało pusto. Zdecydowałam się na pionowe żaluzje z tkaniny w kolorze écru - optycznie poszerzyły przestrzeń i dodały lekkości. Do tego dorzuciłam wąskie zasłony z frędzlami, które wiszą tylko po bokach, nie zasłaniając szyby. W takich miejscach unikaj wielu warstw tkanin - one tylko zabierają miejsce i zbierają kurz. Lepiej postawić na jeden element, który robi wrażenie, jak na przykład zasłona z geometrycznym wzorem. Z doświadczenia wiem, że klienci często boją się wzorów, ale dobrze dobrane nadają charakteru. Na koniec rada praktyczna: zawsze mierz dwukrotnie, a kupuj raz - to oszczędza nerwy i pieniądze.
Łazienka to osobna historia. W bloku z wielkiej płyty mamy ledwo 4 metry kwadratowe, a dzieci czworo. Prysznic z brodzikiem, umywalka i sedes to wszystko, co się zmieściło. Przechowywanie ręczników i pościeli kąpielowej to wyzwanie. Znalazłam wąską szafkę nad sedesem, która mieści trzy komplety ręczników i zapas papieru. Pod umywalką wiszą kosze na brudne ubrania – każdy ma swój kolor, żeby dzieci wiedziały, gdzie wrzucać rzeczy. Pościel zmieniamy co tydzień, a że łóżko z pojemnikiem na pościel w sypialni rodziców mieści zapasowe komplety na cały miesiąc, nie muszę biegać po sklepach co chwilę. W łazience trzymam tylko to, co niezbędne na co dzień – reszta ląduje w pojemnikach pod łóżkami.
Z kolei w drugim kącie kuchni postawiłam na wersalkę, która jest moim sekretnym trikiem na dodatkowe miejsce do spania. Wersalka na co dzień służy jako siedzisko przy oknie, gdzie czytam książki przy naturalnym świetle. Gdy przyjeżdża rodzeństwo z dziećmi, rozkładam ją i śpią na niej najmłodsi. Pod spodem mam wbudowany pojemnik na pościel, w którym trzymam zapasowe koce, poduszki i prześcieradła. To niesamowite, ile miejsca można zyskać, gdy meble mają podwójne funkcje. Dzięki temu wersalka nie stoi pusta przez większość roku, a każdy centymetr jest wykorzystany.
Zaczęłam od wymiany standardowej zabudowy na meble na wymiar, które sięgają samego sufitu. Na samej górze trzymam rzeczy, których używam raz na kilka miesięcy - zapasowe talerze po świętach, wałek do ciasta, który dostałam od mamy, czy foremki do babki. Poniżej, na wysokości wzroku, umieściłam codzienne naczynia i szklanki. Dno szafek zajęły garnki i patelnie, ale nie byle jak - postawiłam na modele z odpinanymi rączkami, które świetnie układają się jeden w drugim. Zamiast tradycyjnych półek zamontowałam wysuwane kosze, dzięki którym nie muszę się schylać i grzebać w czeluściach szafki. Każdy centymetr ma tu znaczenie, więc nawet miejsce pod zlewem zagospodarowałam pojemnikami na środki czystości zamontowanymi na drzwiczkach.
Kuchnia i łazienka to najdroższe pomieszczenia, ale tu też można oszczędzić. Zamiast nowej zabudowy kuchennej, kupiłam stare szafki z demontażu za 200 złotych. Wymieniłam tylko uchwyty na nowe ze złotego metalu – 20 złotych za komplet. Blat z litego drewna znalazłam w składzie budowlanym za 50 złotych, był to kawałek dębowej deski po poprzednim projekcie. W łazience postawiłam na prosty, biały sedes z wyprzedaży i umywalkę nablatową za 100 złotych. Lustro bez ramy kupiłam w sklepie z używanymi rzeczami za 15 złotych. Małe, ale funkcjonalne.
W salonie postawiłam kiedyś na tapicerke welurowa na kanapie z funkcja spania i do tego dobrałam welurowe zasłony w tym samym odcieniu granatu. Efekt był zachwycający - pokój nabrał głębi i elegancji. Jednak uwaga: welur łatwo zbiera kurz, więc trzeba go regularnie czyścić parownicą. Przy oknach od południa lepiej sprawdzą się zasłony z bawełny lub lnu - one nie blakną tak szybko. Firany zaś mogą być z koronki lub tiulu, ale pamiętaj, żeby nie przesadzić z falbanami - w małych pomieszczeniach lepiej sprawdzają się proste, geometryczne wzory. W jednym z mieszkań klientki zestawiłam białe firany z zasłonami w kolorze butelkowej zieleni - wyglądało to świeżo i nowocześnie.
Salon pełni funkcję gościnną. Kiedy przyjeżdżają znajomi, rozkładam kanapę z funkcją spania. Szukałam modelu z mechanizmem DL, bo jest prostszy w obsłudze niż typowe wysuwane systemy. Wersalka, którą wybrałam, ma blat z litego drewna na jednym boku, więc mogę postawić na nim laptopa w ciągu dnia. Niestety, po rozłożeniu zajmuje prawie cały pokój. Zostaje tylko wąskie przejście. Rozwiązaniem okazały się składane stoliki kawowe, które chowam pod oknem. Kiedy śpią goście, piję poranną kawę na stojąco przy blacie kuchennym. To nie jest wygodne, ale działa.
Kiedy w końcu wprowadziłam się do swojego pierwszego mieszkania, myślałam, że z kuchnią o powierzchni niecałych pięciu metrów kwadratowych nie da się zrobić nic sensownego. Blat miał ledwo metr długości, a lodówka stała w przedpokoju, bo w kuchni zwyczajnie się nie mieściła. Szybko okazało się, że to nie metraż jest problemem, tylko sposób, w jaki wykorzystuję przestrzeń. Zaczęłam od dokładnego zmierzenia każdej ściany, każdego załamania i każdej wnęki. Okazało się, że nawet w tak ciasnym pomieszczeniu można wygospodarować miejsce na wszystko, czego potrzebuję do codziennego gotowania. Klucz okazał się banalnie prosty - trzeba myśleć pionem, a nie poziomem. I nie bać się rozwiązań, które na pierwszy rzut oka wydają się ryzykowne.